13 maart 2026
5 jaar Stichting VrouwenHart in Nieuwspoort
Dit artikel is onderdeel van de jubileumreeks 5 jaar Stichting VrouwenHart, in zes artikelen volgen we de patiëntreis van herkenning tot herstel. In dit eerste deel zetten we het vertrekpunt neer, waarom betere vrouwenhartzorg geen bijzaak is, maar noodzaak.
Vooraan van links naar rechts: Sanne Peters, Hester den Ruiter, Marte van der Bijl.
Daarachter van links naar rechts: Mariël Linders-Nielen, Lucia Stasia Latijnhouwers, Renate Kaal-Poppelaars, Caroline Verhage.
Op 9 februari stonden we in Nieuwspoort stil bij 5 jaar Stichting VrouwenHart en onze inzet voor betere vrouwenhartzorg. Het was een moment van trots, maar ook een moment waarop opnieuw zichtbaar werd waarom dit werk zo nodig is. Dit jubileum ging niet alleen over terugkijken. Het ging vooral over doorpakken, samen verder bouwen aan zorg die vrouwen écht helpt.
Dit artikel is het eerste deel van onze jubileumreeks. In zes artikelen volgen we de patiëntreis, van herkenning tot herstel, van ervaring tot beleid. In dit eerste deel zetten we het vertrekpunt neer, waarom betere vrouwenhartzorg geen bijzaak is, maar noodzaak.
Herbert Brinkman zette de toon
Onder leiding van dagvoorzitter Herbert Brinkman volgden we een patiëntreis van herkenning naar herstel, precies zoals het thema van de middag beloofde.
Herbert opende met een observatie in de zaal. Hij zei dat hij ongeveer tien mannenharten telde, en dat de rest vrouwen waren. Maar, zei hij erbij, die verhouding mag op termijn best veranderen, want dit onderwerp gaat mannen net zo goed aan als vrouwen. Hij benoemde ook dat er mannen zijn met “vrouwenhart-problematiek”, en dat ook zij erkenning vinden bij Stichting VrouwenHart.
Herbert keek vervolgens kort terug op het begin. Vijf jaar geleden startte Stichting VrouwenHart met een duidelijke missie: aandacht vragen voor de genderkloof bij hart- en vaatziekten. Hij merkte dat het woord “vrouwenhart” inmiddels wel een beetje geland is. Mensen hebben door: een vrouwenhart kan anders ziek worden. Maar, zei hij erbij, daar blijft het vaak ook bij. “Wie de klok heeft horen luiden weet nog niet per se waar de lepel hangt.” En precies daar wringt het in de praktijk.
Niet een lijst met successen, maar een patiëntreis
Het thema van de middag was heel bewust gekozen: Van herkenning naar herstel – doorpakken met zorg die écht helpt. We volgden daarom geen opsomming van wat er allemaal is bereikt, maar de werkelijkheid van één reis. Herkenning, diagnose, behandeling, herstel, en hopelijk een goed leven daarna. Waar gaat het beter, waar loopt het vast, en wat is nodig om tot zorg te komen die echt helpt.
En dat is precies waarom deze reeks bestaat. Omdat we in onze community nog te vaak dezelfde zinnen horen. Twijfel die blijft hangen, klachten die niet passen in het standaardbeeld, en vrouwen die pas na omwegen bij de juiste diagnose en de juiste zorg uitkomen. Zorg stopt niet bij een diagnose, en herstel is meer dan een recept en een controle afspraak.
Wat de cijfers laten zien, en waarom dat geen bijzaak is
Tijdens de middag deelden we resultaten van een enquête onder onze achterban. De uitkomsten waren herkenbaar voor veel vrouwen, maar daardoor niet minder confronterend:
In artikel 2 gaan we daar dieper op in, met de praktijkverhalen en de cijfers.
Herbert legde het scherp neer: het gaat hier niet om incidenten. Dit is een patroon. En het laat zien wat zoveel vrouwen al lang voelen: de patiëntreis is nog te vaak afhankelijk van waar je woont, waar je het systeem binnenkomt, en of een zorgverlener op het juiste moment toegang heeft tot de juiste kennis. Dat kost tijd en energie, en het tast vertrouwen aan.
Vrouwenhartzorg is meer dan zorg
Deze middag liet ook iets anders zien. Vrouwenhartzorg gaat over méér dan zorg. Het raakt hoe ons land functioneert. Wanneer vrouwen uitvallen doordat klachten te laat worden herkend, raakt dat gezinnen, werk, werkgevers, en uiteindelijk de samenleving als geheel.
Daarom zeggen we het steeds opnieuw, en ook in Nieuwspoort klonk het hardop: vrouwenhartzorg is geen niche. Het is infrastructuur. En infrastructuur bouw je niet achteraf. Dat moet vanaf het begin goed, in onderzoek, in richtlijnen, in opleiding en in beleid.
Wat je de komende artikelen kunt verwachten
In de volgende vijf artikelen zoomen we telkens in op een volgende stap in de patiëntreis, steeds met dezelfde vraag in ons achterhoofd: wat kan vandaag slimmer en beter dan gisteren.
Artikel 2. Diagnose en de postcode loterij
Waarom hapert het nog zo vaak aan het begin, en waarom is kennis alleen niet genoeg als die niet landt in de spreekkamer.
Artikel 3. Richtlijnen en medicatie, gebaseerd op wie
Wat gebeurt er na de diagnose, en waarom sluit behandeling niet altijd meteen aan bij vrouwen, zelfs als er wel richtlijnen zijn.
Artikel 4. Hartrevalidatie vrouwen, ik pas niet in het systeem
Waarom herstel geen vanzelfsprekendheid is, en waarom het standaard revalidatiemodel niet altijd past bij aandoeningen zoals coronaire vaatdysfunctie en SCAD.
Artikel 5. Vrouwenhartzorg is infrastructuur
De stap van spreekkamer naar systeem, wat er gebeurt als vrouwen structureel niet worden meegenomen, en waarom timing in beleid ertoe doet.
Artikel 6. 5 jaar Stichting VrouwenHart
Terugkijken, verbinden en doorpakken, met de mensen, partners en plannen die de komende vijf jaar gaan dragen.
Een mijlpaal, geen eindpunt
Vijf jaar Stichting VrouwenHart voelt als een mijlpaal, en dat is het ook. Maar het is geen eindpunt. De komende jaren blijven we ons inzetten voor structurele verbetering van vrouwenhartzorg, in onderzoek, beleid en praktijk. Er is vooruitgang, er zijn sterke samenwerkingen, nationaal en internationaal, en er zijn steeds meer mensen die met ons willen doorpakken.
Tegelijk weten we ook: bewustwording alleen is niet genoeg. De vraag die boven Nieuwspoort hing, nemen we mee de komende vijf jaar in: wat kan vandaag slimmer en beter dan gisteren?
Met dank aan allen die deze middag mogelijk hebben gemaakt en hun kennis, ervaringen en inzet hebben gedeeld.
In het volgende artikel zoomen we in op het begin van de patiëntreis: de zoektocht naar erkenning, en de postcodeloterij van de diagnose.
Jubileumreeks – 5 jaar Stichting VrouwenHart
Dit artikel is onderdeel van onze jubileumreeks. In zes artikelen brengen we de patiëntreis in beeld – van herkenning tot herstel, van ervaring tot beleid. De komende periode publiceren we de rest van de reeks.
De artikelen in deze reeks:
- Van herkenning naar herstel – waarom deze middag nodig was
- Diagnose en de postcodeloterij
- Richtlijnen en medicatie – gebaseerd op wie?
- Hartrevalidatie – “ik pas niet in het systeem”
- Vrouwenhartzorg is infrastructuur
- 5 jaar Stichting VrouwenHart – terugkijken en doorpakken
Geschreven door Renate Kaal-Poppelaars.
Er is met hart en ziel aan dit artikel gewerkt. Het eigendom ligt dan ook bij Stichting VrouwenHart. We stellen het zeer op zeer prijs als u ons helpt om deze informatie te verspreiden. Doe dat dan alstublieft via de knoppen onder dit artikel. Dan blijft onze naam erbij staan en kunnen geïnteresseerden de rest van onze informatie ook vinden. Mocht u dit artikel op een andere manier willen verspreiden: dat kan ook, maar wel in overleg. Neem dan even contact op met redactie@vrouwenhart.nl . Elke andere wijze van kopiëren of verspreiden is niet toegestaan. Alle columns, interviews en andere redactionele artikelen op deze website zijn eigendom van Stichting VrouwenHart. Deze mogen NIET worden verveelvoudigd, gekopieerd, gepubliceerd, opgeslagen, aangepast of gebruikt in welke vorm dan ook, online of offline, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van onze redactie.