Presentatie – IMPRESS consortium meeting 2025 – Samen werken aan betere zorg voor het vrouwenhart

Intracoronair ECG: een blik ín het hart

Pijn op de borst, geen duidelijke vernauwingen op de CT-scan of coronairangiogram, maar wél klachten. Bij veel patiënten – voornamelijk vrouwen – met ANOCA blijft de oorzaak van hun klachten onduidelijk. Tijdens de IMPRESS consortium meeting 2025 presenteerde Niki Lupgens (Onderzoeker Amsterdam UMC, IMPRESS Talentprogramma) haar onderzoek naar het gebruik van intracoronair ECG – een hartfilmpje gemeten direct in de kransslagaders – bij patiënten met angina zonder obstructies. Haar onderzoek richt zich op mensen (vaak vrouwen) die pijn op de borst hebben, maar waarbij op de CT-scan of coronairangiogram geen duidelijke vernauwingen te zien zijn. Als medicatie onvoldoende helpt wordt bij hen tijdens een hartkatheterisatie een provocatietest met acetylcholine gedaan: een stofje dat krampen van de kransslagaders kan opwekken bij een deel van de ANOCA-patiënten. Normaal gesproken geeft acetylcholine vaatverwijding bij gezonde personen. Zo probeert men te achterhalen of de klachten ontstaan door spasmen van de kransslagaders of de kleine vaatjes van het hart.

Waarom een ECG vanuit de kransslagader?

Niki Lupgens onderzoekt of je hartklachten beter kunt detecteren met een speciaal soort hartfilmpje: een intracoronair ECG. Een regulier oppervlakte ECG, dat de elektrische signalen van het hart via plakkers op de borstwand meet, kan subtiele afwijkingen passend bij zuurstoftekort (ischemie) missen. Het intracoronair ECG wordt direct in de kransslagader gemeten, veel dichter bij de plek waar zuurstoftekort optreedt. Daarmee lijkt het gevoeliger voor kleine of lokale afwijkingen. Eerdere studies bij patiënten met obstructies van de kransslagaders lieten al zien dat deze methode vaker ST-segmentveranderingen (een teken voor zuurstoftekort) oppikt dan een regulier ECG.

Het idee is dat het intracoronair ECG ischemische afwijkingen kan laten zien tijdens de vaatkrampen, ook als het oppervlakte ECG normaal is. Dat kan helpen om zuurstoftekort (ischemie) beter en mogelijk sneller te detecteren.

Wat zegt dit over de diagnostiek bij vrouwen met ANOCA?

Volgens de huidige internationale COVADIS-criteria moet er tijdens de provocatietest sprake zijn van a) minstens 90% diameterreductie (vasoconstrictie) van de kransslagader, b) herkenbare symptomen en c) ischemische veranderingen op het oppervlakte ECG om te spreken van epicardiale spasmen. Volgens de COVADIS-criteria moet er sprake zijn van herkenbare symptomen en ischemische veranderingen op het oppervlakte ECG om te spreken van microvasculair spasme (krampen van de kleine vaatjes van het hart).  Maar wat als die vernauwing (spasme) niet minstens 90% is, en het gewone ECG geen afwijkingen laat zien, terwijl de patiënt wel hevige herkenbare klachten heeft?

Het intracoronair ECG is mogelijk in staat om deze ’tussen wal en schip’-patiënten beter te diagnosticeren.  In de zogenaamde ‘equivocal group’ (die slechts gedeeltelijk voldoet aan de COVADIS-criteria) zagen de onderzoekers een mogelijke diagnostische verschuiving wanneer intracoronair ECG werd meegenomen in de beoordeling.

Wat kunnen we hieruit leren?

De voorlopige resultaten lijken veelbelovend. Bij 45 patiënten is tot nu toe intracoronair ECG afgenomen. Bij een aantal van hen liet het ECG veranderingen zien die op ischemie duiden, terwijl het gewone ECG onopvallend was. Dit zou kunnen betekenen dat het intracoronair ECG mogelijk kan helpen om patiënten met coronaire spasmen beter te diagnosticeren, echter moet hiervoor nog gewacht worden op de verdere resultaten.

Niki’s onderzoek laat zien dat het tijd wordt om ook buiten de gebaande paden te kijken. Vrouwen met ANOCA vallen nu nog te vaak tussen wal en schip. Een intracoronair ECG zou wel eens een extra handvat kunnen bieden om ischemie op te sporen die anders gemist wordt.

De volgende stap?

Hoewel de eerste resultaten veelbelovend zijn, is vervolgonderzoek nodig. De gegevens worden verder geanalyseerd om te kijken in hoeverre deze meting kan helpen bij het stellen van een betere diagnose, vooral bij mensen die nu nog te vaak tussen wal en schip vallen.

Het doel is om beter te begrijpen hoe intracoronair ECG ingezet kan worden als aanvullende tool bij vasospasme-diagnostiek en daarmee de herkenning van ischemie bij vrouwen met ANOCA te verbeteren.

Geschreven door Renate Kaal-Poppelaars en Niki Lupgens.

Er is met hart en ziel aan dit artikel gewerkt. Het eigendom ligt dan ook bij Stichting VrouwenHart. We stellen het zeer op zeer prijs als u ons helpt om deze informatie te verspreiden. Doe dat dan alstublieft via de knoppen onder dit artikel. Dan blijft onze naam erbij staan en kunnen geïnteresseerden de rest van onze informatie ook vinden. Mocht u dit artikel op een andere manier willen verspreiden: dat kan ook, maar wel in overleg. Neem dan even contact op met redactie@vrouwenhart.nl . Elke andere wijze van kopiëren of verspreiden is niet toegestaan. Alle columns, interviews en andere redactionele artikelen op deze website zijn eigendom van Stichting VrouwenHart. Deze mogen NIET worden verveelvoudigd, gekopieerd, gepubliceerd, opgeslagen, aangepast of gebruikt in welke vorm dan ook, online of offline, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van onze redactie.