Interventiecardioloog dr. Peter Damman is werkzaam in het Radboudumc. Na zijn studie en opleiding in Amsterdam is hij 7 jaar geleden naar Nijmegen gekomen. Peter is een enthousiaste cardioloog die gepassioneerd over zijn werk, onderzoek en kennisoverdracht praat.

Wanneer is de interesse in het vrouwenhart ontstaan?

De interesse voor interventiecardiologie is ontstaan in Amsterdam. Ik wilde mensen met hartklachten die een ingreep moesten ondergaan op een zo minimaal mogelijk invasieve manier behandelen. In die fase kreeg de percutane aortaklep (hartklep via de lies in plaats van een operatie) net bekendheid. In Amsterdam heb ik mijn promotie en opleiding gedaan. Amsterdam stond daarnaast bekend om de intracoronaire fysiologie diagnostiek onder leiding van onder andere Jan Piek, je verricht daarbij metingen in de kransslagaders en kan kijken of de vernauwingen ernstig zijn of niet. Wat mij in die tijd, en mijn opleiding daarbij opviel was dat patiënten, voor het grootste deel vrouwen maar ook mannen, vaak met typische klachten kwamen zonder dat er iets te vinden was. Enerzijds is het fijn dat er niets ernstigs is gevonden maar anderzijds gaat het steeds meer knagen want het verhaal van de patiënten was heel typisch. Dat bleef een onbevredigende situatie: dat je iemand goed nieuws brengt maar verder niet kunt helpen. De patiënt blijft namelijk wel met de klachten lopen.

Ik kwam naar het Radboudumc in Nijmegen voor het doen van de interventiecardiologie opleiding. Dat was tijdens de laatste periode van Angela Maas. Zij had samen met Suzette Elias een gespecialiseerde vaatdysfunctie poli opgezet. Zij misten echter de gespecialiseerde fysiologie diagnostiek, dus dat kwam met de kennis uit mijn opleiding mooi samen. Zo zijn we samen met heel veel enthousiasme het coronaire functietest programma begonnen, deels met de kennis die ik had vanuit Amsterdam en deels met nieuwe kennis. Daarmee was de ANOCA-poli stappen verder.

Waarom heeft u zich gespecialiseerd in het vrouwenhart?

Ik ben primair een interventiecardioloog waarbij mijn specialisatie ligt op alles van de kransslagaders inclusief het niet obstructief coronair lijden. Juist dit niet obstructief vaatdysfunctie lijden is nog onderbelicht en verdient op dit moment alle aandacht. We weten qua diagnostiek steeds beter wat we moeten doen maar het onderliggende ziektebeeld begrijpen we nog niet zo goed, bijvoorbeeld waarom we het zoveel meer bij vrouwen dan bij mannen zien. De behandeling is eigenlijk ook nog niet goed genoeg onderzocht, daar moeten echt beter in worden.

Het label “vrouwenhart”, is heel belangrijk geweest om de aandacht op dit onderbelichte probleem te vestigingen. Het begint nu steeds meer aandacht te krijgen, en we hebben in Nederland zeker wel stappen gemaakt op gebied van onderzoek en diagnostiek. Ik noem het zelf vaatdysfunctie of ANOCA zoals het internationaal genoemd wordt.

Behandelt u uitsluitend vrouwen of behandelt u ook mannen?

Ik behandel zowel mannen en vrouwen met klachten als druk op de borst, pijn tussen de schouderbladen, typisch klachten die passen bij zuurstoftekort van het hart. De klachten kunnen bij vaatdysfunctie zowel in rust als bij inspanning ontstaan. Ik bekijk altijd het totaal plaatje, de patiënt en omgeving, het verhaal, inclusief het klachtenpatroon. Patroonherkenning is een belangrijk onderdeel van het werk van artsen. Naast de klassieke patronen van drukkende pijn op de borst bij inspanning zijn er ook typische presentaties van vaatdysfunctie. Deze presentaties zijn minder bekend waardoor ik soms patiënten tegenkom die zelf al een andere invulling aan hun klachten hebben gegeven. Hierdoor kan een patiënt de juiste behandeling mislopen. 

Vindt u dat u een speciale rol vervult in het uitdragen van de vrouwenhart problematiek?

Of ik het doe, weet ik niet. Ik probeer het wel. Een voorbeeld: toen ik in Nijmegen begon waren er twee plekken waar met het invasieve vaatdysfunctie diagnose programma gewerkt werd, Nijmegen en Amsterdam. Omdat het programma goed werkte, heb ik een protocol uitgeschreven voor verdere verspreiding. Dit hebben we gedeeld met meerdere andere centra, en meteen afgesproken op dezelfde manier te werken en behandelen. Alle centra zijn door onze groep getraind bij ons en op eigen locatie. Dit heeft geleid tot NL-CFT (Coronaire Functietest), een groot netwerk van meer dan 20 centra waar data van patiënten met vaatdysfunctie wordt bijgehouden. Ik leid dit in de wereld unieke initiatief, en dit is een databron waar we de komende jaren veel uit kunnen leren. We mogen als Nederland en NL-CFT best wel trots zijn op de stappen die we gezet hebben op gebied van diagnostiek en kennis van vaatdysfunctie.

Welke ontwikkelingen verwacht u op het gebied van coronaire vaatdysfunctie?

Door nog betere samenwerking tussen de kennisnetwerken, patiëntengroepen zoals Stichting VrouwenHart en de diverse centra een beter inzicht krijgen in de oorzaak en behandeling van de ziektes. Juist nu die aandacht er is moeten we verdere stappen maken.

Waar ligt uw eigen focus voor de komende twee jaar?

Op drie pijlers wil ik me samen met mijn collega’s (Suzette Elias en Aukelien Leen, verpleegkundig specialisten en arts-onderzoekers) richten namelijk:

• Pathofysiologie/ziektebeeld. Verder onderzoek doen naar het ziektebeeld, waarom bij mensen vaatdysfunctie zich ontwikkelt en waarom zien we dat vaker bij vrouwen dan bij mannen. Wat zijn de onderliggende factoren. Ik denk dat aderverkalking en ontsteking een belangrijke rol speelt
• De behandeling van vaatdysfunctie, dat moet beter. We willen onderzoeken welk medicijn werkt het beste bij welk ziektebeeld, en daarmee beter wetenschappelijk onderbouwen van behandelmethoden. Momenteel lopen er via ons en collega Tim van de Hoef meerdere behandelstudies.
• Diagnostiek, zoals het patiëntvriendelijker maken van de functie test zoals wij met continue thermodilutie doen

Er loopt momenteel ook al veel onderzoek bij ons, en we krijgen input van onze patiënten.

Kent u de website staging.vrouwenhart.nl/ en onze facebookgroepen?

Die ken ik en kijk er ook op. Er zijn altijd interessante interviews. Ik denk dat het voor artsen en zorgmedewerkers belangrijk is om het contact met patiëntengroepen te hebben, daar kunnen we veel van leren.

Interview met Interventiecardioloog dr. Peter Damman door Antoinette Van de Wauw.

Er is met hart en ziel aan dit artikel gewerkt. Het eigendom ligt dan ook bij Stichting VrouwenHart. We stellen het zeer op zeer prijs als u ons helpt om deze informatie te verspreiden. Doe dat dan alstublieft via de knoppen onder dit artikel. Dan blijft onze naam erbij staan en kunnen geïnteresseerden de rest van onze informatie ook vinden. Mocht u dit artikel op een andere manier willen verspreiden: dat kan ook, maar wel in overleg. Neem dan even contact op met redactie@vrouwenhart.nl . Elke andere wijze van kopiëren of verspreiden is niet toegestaan. Alle columns, interviews en andere redactionele artikelen op deze website zijn eigendom van Stichting VrouwenHart. Deze mogen NIET worden verveelvoudigd, gekopieerd, gepubliceerd, opgeslagen, aangepast of gebruikt in welke vorm dan ook, online of offline, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van onze redactie.